Spróbuj powiedzieć komuś, że naturalny zapach ciała nie jest czymś złym. Reakcja? Niedowierzanie, a może obrzydzenie. Żyjemy w kulturze, która wydała wojnę naturalnemu zapachowi. Ale tak było nie zawsze.
Przemysł strachu zapachowego
Pierwsza reklama dezodorantu (Odorono, 1919) celowo wzbudzała w kobietach lęk przed odrzuceniem społecznym z powodu zapachu potu. Był to rewolucyjny moment — przekonano ludzi, że ich naturalny zapach jest problemem. Wcześniej pot był po prostu częścią życia.
Przed 1919 rokiem nikt nie używał dezodorantu. To kampania reklamowa Odorono przekonała ludzkość, że naturalny zapach ciała jest problemem — i stworzyła rynek wart dziś miliardy dolarów.
Kultura a zapach
W wielu kulturach naturalny zapach ciała jest ceniony. W Japonii istnieje tradycja kōdō — sztuki doceniania zapachów. Na Bliskim Wschodzie intensywne zapachy naturalne są częścią tożsamości. Dopiero zachodnia kultura konsumpcyjna uczyniła z braku zapachu normę.
Paradoks? Próbujemy wyeliminować naturalny zapach, a potem nakładamy sztuczne zapachy, które mają imitować... naturalność. Nuty piżmowe, ambrowe, skórzane — to wszystko syntetyczne odpowiedniki substancji produkowanych przez ciała zwierząt (i ludzi).
Autentyczność zapachowa
Nie chodzi o rezygnację z higieny. Chodzi o świadomość: Twój naturalny zapach nie jest wadą — to informacja. Perfumy powinny współgrać z Twoim naturalnym zapachem, nie całkowicie go maskować. Najlepsze kompozycje to te, które łączą się z chemią Twojego ciała i tworzą coś nowego — coś autentycznie Twojego.